"My Inner Voice".

 Het hart lijkt vaak op een soort vuilnisbak. Van alles en nog wat wordt erin gedumpt. Dat kan al als pasgeborene (of eerder) beginnen wanneer je in een "vuil nest" wordt geboren.  Niet in de eerste plaats ons brein wordt aangetast misschien. De rotzooi hoopt zich op in het hart.  Wat moet een mens daarmee? Een vuilnisbak doe je de klep van dicht. En als de vuilnisman komt neemt die de troep mee. Opgeruimd staat netjes. Wat te doen wanneer de vuilnisman, de dood nog niet aan de orde is? Hem "fluiten" te komen? Weg met de troep.  Te veel mensen "kiezen" hiervoor. Zoek je niet deze uiterste weg dan zijn er heel wat vluchtwegen. Maar die leveren nog méér ellende op. Er is een andere weg. Ik noem dat nu "de weg van de smeltkroes".  Het doet denken aan de alchemie. Je kan op een moment kiezen voor de weg van "omsmelting" of "omvorming".  Dit kan alleen door middel van vuur. Een reinigend en louterend vuur. Liefdevol neem je alle tr...

Das Goetheanum,  Dornach.   

  Er wordt tegenwoordig nogal wat gesproken over "afvlakken" in verband met Covid. Ik geloof dat men dan spreekt over de statistieken. Er lijkt mij een verband te bestaan tussen het afvlakken van deze statistieken en het "sociale" leven. Dat piekt mee en dat vlakt af... Hoe meer besmettingen met het virus, hoe meer ellende hoe meer iets dat lijkt op bekommernis om elkaar. Hoe minder ellende hoe minder.... Alleen wordt dat niet in de statistieken meegenomen. Ben ik nu een pessimistische chagrijn? Dat kan. Maar ik heb afgeleerd te snel tevreden te zijn wanneer het ons sociale leven betreft. Een maatschappij die vaak meer drijft op oplaaiende emoties dan op een diep en rustig (mee)voelen. Het heeft heel vaak meer iets weg van een soort "affakkelen"...  🧓 

 En is déze innerlijke houding niet juist het bewijs van de kracht van het eigen geloof???  Mijn  mening, mijn politieke- of geloofsovertuiging op willen dringen aan anderen is altijd een teken van eigen innerlijke zwakte en onzekerheid.