"My Inner Voice".

  ❤️

  Dit prikkelt me toch wat. Omdat ik denk dat we niets moeten èn niets hoeven te vrezen. Niet uit overmoed. Niet omdat ik zo zelfverzekerd ben.  Vrees en angst voor wat dan ook vernietigen mijn innerlijke kracht. En méér nog vraag ik me af of het niet een slag in het gezicht van Christus is. En ook een vraag : Is dit een "Michaëlisch" denken en beleven??  Maar eens wat mee "rondtollen" vandaag. Misschien denk ik tenslotte wel dat Gandhi helemaal "gelijk heeft".  Of het meteen hier iets mee van doen heeft of als een "tang op een varken slaat" weet ik niet maar nu moet ik plotseling denken aan dat verhaal ergens in een Evangelie over die vrouw die de rechter maar aan zijn kop blijft zeuren. Ze geeft niet op. En dan gaat die rechter zich toch eens "achter de oren krabben"... Ik moet het eens opzoeken en kijken of ik het varken kan redden of niet... 

 🤣 🤔

 Het hart lijkt vaak op een soort vuilnisbak. Van alles en nog wat wordt erin gedumpt. Dat kan al als pasgeborene (of eerder) beginnen wanneer je in een "vuil nest" wordt geboren.  Niet in de eerste plaats ons brein wordt aangetast misschien. De rotzooi hoopt zich op in het hart.  Wat moet een mens daarmee? Een vuilnisbak doe je de klep van dicht. En als de vuilnisman komt neemt die de troep mee. Opgeruimd staat netjes. Wat te doen wanneer de vuilnisman, de dood nog niet aan de orde is? Hem "fluiten" te komen? Weg met de troep.  Te veel mensen "kiezen" hiervoor. Zoek je niet deze uiterste weg dan zijn er heel wat vluchtwegen. Maar die leveren nog méér ellende op. Er is een andere weg. Ik noem dat nu "de weg van de smeltkroes".  Het doet denken aan de alchemie. Je kan op een moment kiezen voor de weg van "omsmelting" of "omvorming".  Dit kan alleen door middel van vuur. Een reinigend en louterend vuur. Liefdevol neem je alle tr...

Das Goetheanum,  Dornach.