"My Inner Voice".

Einde  (van de pret?) of  nieuw begin?? 🤕   Soms het één en dan weer het andere...En nóg een paar oude vrienden.😳 Het is wel grappig: vanmorgen moest ik plotseling aan Paulus denken. Daardoor wat bij Emil Bock gelezen en kwam bij het verschil tussen " bekering" en inwijding.  Vrij uitgebreid schrijft hij daar ook over het pietisme, het methodisme... Bij het Leger des Heils heb ik nooit veel gemerkt van een soort "methode" of stappen. Het was toch meer praktisch. Gewoon handen uit de mouwen.... 💪 Het was zeker niet alleen Bloed & Vuur. Maar meer nog : "Bloed, zweet en tranen".

 Wanneer ik aanwijzingen over bijvoorbeeld mediteren lees bij Rudolf Steiner dan ervaar ik vrijheid. Vrijheid omdat het ruimte geeft zèlf de wijze waarop en de inhouden te bepalen. Geen goeroe die mij tot in detail vertelt hoe ik het aan moet pakken. Hij waarschuwt voor eenzijdigheden, voor valkuilen. Nu ja lees maar eens zijn boek "Wie erlangt man Erkenntnisse der Höheren Welten". Eigenlijk doet hij ongeveer wat ook het zg 12-Stappen Programma doet. Hoewel dat hier en daar wat dwingend kan lijken wordt gezegd dat het slechts "suggesties" zijn. Deze suggesties, deze 12 Stappen zijn niet "bedacht" maar vanuit de praktijk ontstaan. Ze hebben bewezen te werken en daarom is het slim ze in te voegen in het leven. In vrijheid, ieder op de wijze die hem of haar "past". Ze hangen ook met elkaar samen. Zo ervaar ik ook alles van Rudolf Steiner. Al gaande oefen ik, probeer ik, doe ik. En alleen dat wat ik zèlf ontdek en ervaar heeft blijvende waarde. Vanui...

 Èchte Transformatie gaat langzaam en is gewoonlijk pijnlijk. Vaak hoor of lees je over mensen die hierover spreken. Iets als "op je yogamatje gaan zitten en je laten vallen". En dan kom je ergens terecht.  Ik twijfel er niet aan dat als ik maar lang genoeg zit er iets gebeuren zal. En ik zal wel ergens komen. Daarmee de spot drijven doe ik niet.  Maar het is niet mijn weg van Transformeren omdat het niet tot èchte en blijvende verandering zal leiden. Altijd weer zal ik op de één of andere manier steun van buiten moeten zoeken om vervolgens weer terug te keren bij het beginpunt. En dan... De enige weg is de weg door de weerstanden heen van het dagelijkse leven. Weerstanden die anderen oproepen of zelfs veroorzaken. Of gewoon "omstandigheden" door het land of de plaats waar ik woon. Het is de weg van het "kruis op me nemen" en het "kruisdragen". Schijnbaar veroorzaakt vaak door iets of iemand waar ik verder geen deel aan lijk te hebben. Maar het i...

Ben ik nu deze avond weer eens "negatief gestemd". Nee!  Slechts denkend over de weg van Transformatie. Door tegen deze dingen aan te knallen, door machteloos te lijken....Dingen in mijzelf die zichtbaar werden voor mij door onaangename "weerstanden" die van buitenaf kwamen.  Misschien wel de zwaarste jaren van een al niet gemakkelijk leven... Nog éénmaal moest ik er tegenaan... blijkbaar.  Onaangenaam, pijnlijk, verdrietig. Maar door onder ogen te zien wat werkelijk gebeurde en soms te wankelen maar toch staande te blijven werd ik gezet op de weg van verdere Transformatie. Vluchten was geen optie. Dan was dit leven ten slotte toch een mislukt leven geworden.   Door dit hele proces van de laatste jaren heb ik kostbare zaden kunnen zaaien in de donkere maar vruchtbare grond. Zij zullen stil wachten tot de tijd rijp is. Vroeger of later.  De gevonden sleutel tot Transformatie bevindt zich in het hart!!  ...

 Wanneer alle vragen verstommen kan je merken dat je in jezelf een "laag dieper" komt. Misschien nog niet in de Stilte van het hart. Maar hier kan je denk ik het Duitse woordje "ahnen" gebruiken. Het woord "aanvoelen- (komen)" dekt niet wat ervaren wordt. Dat is het óók maar het is te  grof, te "plat".  Misschien kan het in het Nederlands alleen omschreven worden met iets als: een voorzichtig, tastend, zoekend vermoeden, aanvoelen èn "verwachtingsvol". Onzeker maar ook weer niet onzeker.   "Ahnen" geeft aan de ene kant voor mij aan een soort tasten in het duister, tegelijk is er ruimte, adem, vrijheid. De volgende stap zet ik niet op "goed geluk", maar ook weet ik niet hoe of wat te doen of waar de weg me heenleidt. Dat moet me gegeven worden. En dat kan ik alleen "in het moment" pakken. En zo ervaar ik de weg of het proces van "transformatie" als een willen, een streven en tegelijk als een gescho...